پذیرش

یکی از دوستانم به من همیشه ایراد میگیرد :

"این کلمه ببخشید همیشه بر نوک زبانت هست .چرا انقدر می گویی ببخشید !"

درست است من اصولا جزء افرادی هستم که زیاد از این واژه استفاده می کنم .

احتمالا به دوران کودکی برمیگردد و سخت گیری های پدرم در مورد مسایل رفتاری .

اینکه :

باید همه کارهایم روی نظم و دیسیپلین باشد و در صورت ارتکاب اشتباه .سریعا

عذرخواهی کنم .

اما به تدریج در زندگی زناشویی این عادت به بیراهه افتاد به این تعبیر که :

"همسرم توقع داشت در صورت اشتباه از جانب او . من عذرخواهی گناه

ناکرده نمایم و این به صورت یک وظیفه سال ها برایم رقم خورد .

زمان هایی شرایط بدتر هم می شد .اوقاتی که بچه ها خطایی می نمودند .برای اینکه

از آتش خشم پدرشان مصون بمانند باز من عذرخواهی می کردم .درست انگار

من انجام داده بودم "

برعکس همسرم . همیشه معتقد بود:

در تمام دوران زندگیش بهتری کارهای ممکن را انجام داده .

کلیه خطاها متعلق به دیگران بوده و او هرگز کمترین اشتباه حتی

کوتاهی در کل زندگیش نداشته . پدر .مادر . خواهرها .برادرها .فرزندان . دوستان

همکاران اداره . روسای وقت .همسر . دوست دخترهای سابق . همسایه ها .

و.....همگی در اهم ناکامی هایش مقصر بوده و هستند . همواره قربانی

افرادی بوده که به نوعی با او مرتیطند.همه حقش را به طریقی خورده یا برده اند .

شما از کدام دسته هستید ؟

شبیه من .دایم در حال ببخشید گفتنید یا کلیه ناکامی های خود را به گردن دیگران

می اندازید و به قولی همواره راضی به قاضی می روید و راضی باز میگردید ؟

به نظر من :

"حد میانه این دو خوب است . نه ما بری از خطا هستیم نه دیگران .مهم این است

منصفانه اشتباهات خود را بپذیریم و سعی در بهبود اوضاع داشته باشیم .

در غیر این صورت .با جهل مرکب و عدم قبول خطاها زندگی برایمان سخت

و سخت تر می شود زیرا در پی تصحیح اشتباهات خود برنمی آییم و همینجور

خطاها روی هم تلنبار می شوند .

از طرفی دیگر . قبول دایمی وعذرخواهی های مکرر .اعتماد به نفس را در ما

ضعیف می سازد به طوری که کار درست هم انجام دهیم فکر می کنیم :

نکند اشتباه می نماییم . دایم به قول معروف دست و دلمان می لرزد . طوری

که خطاهای دیگران را کلا نمی بینیم و در هر صورت به نوعی خود را مقصر و

مستوجب سرزنش می دانیم .

هردوی این افراط و تفریط های رفتاری در نهایت به ضرر شخص خودمان

تمام می شود .

"حد میانه بهترین انتخاب است خاکستری دیدن دنیا به مراتب بهتر از سیاه و سفید

دیدن ما را در جهت منطقی قرار می دهد .اشتباهاتمان را بپذیریم .لکن خود را

ببخشیم . از خطاهای دیگران نیز بگذریم اما مراقب باشیم دستمان را دو بار در

لانه عقرب فرو نکنیم بار دوم خطا از خودمان است نه عقرب ".