گذشته .....آینده ...1

دیروز به تماشای فیلم "خانه پدری " رفتم . یه جورهایی با موضوع مطرح شده

ارتباط دارد . .....گذشته, .....و اعمال ما ......

من فکر می کنم زندگی مانند یک رود روان و همیشه جاریست . آب از بسترهای

مختلف اعم از هموار و سنگلاخ عبور می کند .هرگز نمی ایستد .

گاه با خود شن ها و ماسه ها را می شوید و می برد .گاه سنگ ها را با شتاب

می ساید . لکن از همه اینها می گذرد .

همه ما گذشته, ای داریم . پر از موفقیت ها وناکامی ها . مهم این است :

"امروز کجا ایستاده ایم !؟ "

اینکه سعی کنیم بخش هایی از مغز خود را پاک کنیم . یک درمان موقت است .

در ناخود آگاه ما و پس ذهن همیشه خاطراتی هستند که رنجمان می دهند .

انگار گریزی نیست . شاید هرگز برای احدی تعریفشان نکنیم . اما هر از

چند گاهی یادمان می آیند . و در آسمان فکری ما جولان می دهند .

من برعکس خیلی ها به گذشته, فکر می کنم . اینکه درکجا اشتباه کردم !!

سعی می نمایم تا جایی که امکان دارد اشتباهاتم را تکرار نکنم .

همه گذشته, ها ی ما حاوی خاطرات ناخوشایند نیست . مهم این است به آنها هم

فکر کنیم . دایم ذهن خود را از بدی ها انباشته ننماییم .

مردی را می شناسم :

با دقت فراوان جزیی ترین خاطرات کودکیش را حفظ کرده .حتی تعداد چوب هایی

که از معلم یا والدین خورده و یا کلماتی که حین کتک خوردن به او گفته اند .

همین مرد . با تکرار مداوم رنج های کودکیش . خود مرتکب اشتباهاتی فاحش

در رابطه با فرزندانش شد !

با اندک شنیدن عقیده ای مخالف .آن چنان فریادهایی سر بچه هایش می زد که

در باور نمی گنجید ! به تعبیری :

"همان اشتباهاتی را مرتکب شد که روزی والدینش در حق او انجام دادند . حال

به نوعی دیگر . اما اصل همان بود . فاصله یافتن میان او و فرزندانش .

مشابه همان گودالی که در کودکی و نوجوانی میان خود و بزرگترهایش داشت "

بنابراین :

"یاد آوری یا فراموش نمودن گذشته, مهم نیست . مهم این است در یک مرحله

مصمم شویم از آنچه قبلا برایمان اتفاق افتاده و ما را احیانا رنج داده به عنوان

تجربه در زمان حال سود ببریم . از آنها درس بگیریم . "

زمانی که تصمیم می گیریم بر روی گذشته, خود یک خط قرمز بکشیم . حتی

خاطرات خوب و خوش خود را هم مدفون می نماییم . به نظر می رسد به

خود رنج مضاعف می دهیم . گذشته, ما هر چه باشد بخشی جدا نشدنی از

زندگی ما هست . انکار آن بیشتر خود فریبی است .

اما می توان به بدی ها در حد تجربه اندوزی فکر کرد و خوبی ها را مرور نمود .

نکته مهم این است که درمورد ناکامی ها منصف باشیم . دایم تقصیر ها را به

عهده دیگران نیندازیم . خود را مبرا و عاری از اشتباه نپنداریم . شهامت

قبول داشته باشیم . در نهایت خود را ببخشیم و بدانیم :

"اشتباه کردن بخشی از وجود همه انسان هاست "